Conclusie
De wind, beweegt zich al langer over deze aarde dan dat wij ons in dit drassige landschap bevonden. Sinds het moment dat wij hier deze vlaktes rondtrokken hebben we een mythische relatie met de wind gehad, die zich mede dankzij de wind in de zeilen uitmondde in een veelzijdige en multiculturele relatie met de wind. In religie en volkscultuur werd de wind door middel van personificaties, met uiteenlopende karakteristieken op een betekenisvolle manieren beschreven. Verhalen, gezegdes en spreuken uit eeuwen oude observaties waren de leidraad voor het herkennen van de bewegingen van de atmosfeer. Dit was niet alleen een waardevolle bezigheid op zichzelf maar ook een bijzonder productieve manier om een leven in verbinding met de wind te onderhouden. In culturen aan de andere kant van deze aardbol, zijn hier dezelfde verwantschappen aanwezig zie de elementen wind, water en wolken als een naaste kennen. De molenaar kan hier het Nederlandse voorbeeld van zijn. We zijn deze connectie aan het kwijtraken, doormiddel van het reduceren van alles om ons heen als object. We zijn de urgentie voor samenleven met wind voor kracht verloren door afhankelijk te worden van fossiele brandstoffen, Onze wereld speelt zich intussen af in een gecontroleerde binnenwereld waar voor de wind geen plek is. In het digitale tijdperk is een cijfer met een pijltje erbij een betere indicatie van het weer dan de wind door je haren. Beide Naess en Albrechts beantwoorden dit verlies met een andere houding tegenover onze belevingswereld, we moeten aandacht vinden voor het wederkerig onderhouden van een relatie en het vormen van een diepe connectie. Met mijn werk wil ik de aandacht vragen voor de wind en de verbondenheid tussen mens en wind die al eeuwen bestaat en daar als ontwerpen een nieuwe draai aan geven. Niet alleen, maar met de wind.
Toen Pythagoras werd gevraagd waarom de mens op aarde is antwoordde hij:
“Om de hemel te aanschouwen” (37)